Wednesday, 9 May 2018

वाचक ते लेखक (माझा साहित्यिक प्रवास)


मी सभासद असलेल्या मायबोली ह्या संकेतस्थळावर आज रोजी माझ्या अक्षय नावाच्या मित्राने 'माझं लिहणं (कथा/कविता/ललित) कसं सुरू झालं?' ह्या विषयावर सर्वाना एक निबंध लिहिण्याची विनंती केली होती. त्याला अनुसरून मी तेथे खालील निबंध लिहिला. आपल्या सर्वांच्या वाचनाकरिता तोच निबंध मी खाली देत आहे.

विषय :- माझं लिहणं (कथा/कविता/ललित) कसं सुरू झालं.

माझं लिहिणं कसं सुरू झालं, हे लिहिण्याअगोदर मला वाटतं की माझ्या वाचन कसं सुरू झालं, ह्यावर मी दोन शब्द लिहावं. कारण माझ्या लिखाणाचा प्रवास हा माझ्या वाचनानेच सुरू झालेला आहे. माझ्या लिखाणाचे पुष्कळसे श्रेय मी माझ्या वाचनाला देतो. आपलं वाचन समृद्ध असलं की आपल्याला लेखन करणं सोपं जातं. आपल्या लिखाणाची भाषा समृद्ध होत जाते. आपल्या वाचनाचे प्रतिबिंब नेहमीच आपल्या लिखाणात उमटत असते. अवांतर वाचनानेच आपल्या लिखाणाचा प्रवाह, त्याचे व्याकरण कसे असावे याचे आपल्याला ज्ञान होत जाते. आणि म्हणूनच इथे माबोवर बरेच जण नवलेखकांना सल्ला देत असतात, की ' आपलं वाचन वाढवा', 'आपले वाचन वाढवण्याची गरज आहे'  ते त्याकरिताच.

मला वाचनाचं वेड कधी लागलं ते आता नक्की आठवत नाही. पण अवांतर वाचनाला सुरवात केली तेव्हा मी चौथी पाचवीत वगैरे असेन. मी मराठी माध्यमातून शिकलोय. माझ्या अवांतर वाचनाला हातभार लावला तो आमच्या शाळेतल्या लायब्ररीयन बाईंनी. त्या बाईंचा मी आयुष्यभर ऋणी राहीन. इतर विद्यार्थ्यांना त्या बाई आपल्या टेबलावर परत आलेलीच पुस्तकेच इतरांना देत. पण माझे वाचनाचे वेड पाहून त्या मला खास उशिरा बोलवत. मी उशिरा गेलो की मग त्या मी सांगेल ते कपाट उघडून मला पुस्तकं चाळू देत. आणि मला आवडेल ते पुस्तक माझ्या नावावर मला देत. इतरांना सात दिवसातून एक पुस्तक मिळे तर त्या मला रोज एक पुस्तक वाचायला देत. ५ वी ते १० पर्यंत आमच्या शाळेतल्या लायब्ररीमधील वीसेक कपाटातली एकूणएक पुस्तकं माझी वाचून झाली होती. अगदी भा. रा. भागवत, रत्नाकर मतकरी यांच्या बालसाहित्यापासून ते गदिमा, व्यंकटेश माडगूळकर यांच्या कथासंग्रहापर्यंत लहानथोर लेखकांची सर्व पुस्तके मी वाचून काढली होती. हद्द तर तेव्हा झाली जेव्हा मी एका कपाटावर एकावर एक रचून ठेवलेली यजुर्वेद, सामवेद आणि भगवद्गीता यांची पाच सहा किलो वजनाची गलेलठ्ठ पुस्तकं वाचायला मागितली. त्या लायब्ररीयन बाईंनी मला कोपरापासून हात जोडले. "बाळा रे! हे सर्व वाचण्याचं तुझं आता वय नाहीये". त्यावेळी उठता, बसता, जेवता माझ्या हातात गोष्टींचं पुस्तक असे. माझे वडील माझ्यावर चिडत. "अरे! जरा जेवणाकडे लक्ष दे, नाहीतर नाकात घास जाईल". रस्त्याने चालतानाही माझं लक्ष खाली असे. आणि कुठलाही छापील कागद दिसला की मी तो बिनदिक्कत उचलून वाचत असे. कधीतरी वाचायला काही नसलं तर वाचलेलंच पुस्तक मी पुन्हा पुन्हा वाचे. अशी त्याच त्याच पुस्तकांची कितीतरी पारायणं मी तेव्हा केली होती. माझी आत्या एका म्युनिसिपल शाळेत शिक्षिका होती. मे महिन्याच्या सुट्टीत आमची शाळा बंद असल्याने मला वाचायला काही नसे, तेव्हा ती आत्या तिच्या शाळेच्या लायब्ररीतील पुस्तकांची थप्पीच्या थप्पी मला वाचायला घरी आणून देत असे.

शाळा संपली. पुढे शिक्षण पूर्ण केलं. नोकरीला लागलो. लग्न झालं. त्याकाळात दादर सार्वजनिक वाचनालयाचा मी सभासद झालो होतो. रोज दोन पुस्तकांचा वाचून फडशा पाडायचो. जवळ स्कुटर होती. पुटूपुटू जाऊन पुस्तकं बदलून आणायचो. पुढे कल्याणला आलो. २९ व्या वर्षी मूल झालं. आणि सगळा घोटाळा झाला. संसार, नोकरी, आणि मूल यांच्यात पूर्ण गुरफटलो गेलो. लायब्ररीत जाणेयेणे होत नसे. माझं अवांतर वाचन पूर्णपणे ठप्प झालं. पण एक मात्र झालं. रोज ट्रेनने येऊन जाऊन दोन तासाचा प्रवास सत्कारणी लावला. तेव्हा प्रवासात मी रोज दोनेक तरी वर्तमानपत्र वाचत असे. त्याबरोबर येणाऱ्या पुरवण्या मी आधाश्यासारखा वाचून माझी अवांतर वाचनाची भूक शमवे.

अशातच काही वर्षांपूर्वी मोबाईलचे आगमन झाले. मोबाईलवर सर्फिंग करता करता मला मायबोली संकेतस्थळाचा शोध लागला. माबोचा सभासद होण्यापूर्वी मी दोन वर्षे फक्त माबोचा वाचनमात्र होतो. माबोवरसुद्धा पुष्कळ वाचन केले. वाचता वाचता मला असे वाटू लागले की आपणही आपल्या आवडलेल्या लेख, कथांना प्रतिसाद द्यावा. आपलेही मत नोंदवावे. म्हणून मी मायबोलीचा रीतसर सभासद झालो. आवडलेल्या लेख, कथा, कवितांना प्रतिसाद देऊ लागलो. सुरवातीला मी एका ओळीचा प्रतिसाद लिही. 'आवडले, छान लिहिलंय, झकास आहे, वगैरे'. मग हळूहळू माझी भीड चेपली. मी चारपाच ओळीत माझे मत मांडू लागलो.

मी माबोचा सभासद होऊन चार एक महिने झाले होते. दीडवर्षांपूर्वी ऑक्टोबर २०१६ साली तो दिवस नव्हे रात्र उजाडली, जेव्हा माझ्यासारख्या वाचकाचे एका नवलेखकात रूपांतर झाले. एका सुरवंटाने कात टाकली. त्याचे एका सुंदर फुलपाखरात रूपांतर झाले आणि माझा माझ्या वयाच्या ५४ व्या वर्षी वाचनाकडून लेखनाकडे प्रवास सुरू झाला. त्या रात्री माबोवर मी एक धागा वाचत होतो. त्यामध्ये रामानंद सागर यांच्या दूरदर्शनवरील रामायण मालिकेचा उल्लेख होता. आमच्या लहानपणी दूरदर्शनवर ही मालिका फारच प्रसिद्ध झाली होती. त्यासंबंधीच्या माझ्याही काही आठवणी उचंबळून येऊ लागल्या. मी प्रतिसादात दोनचार आठवणी सलग लिहून काढल्या. पण पाहतो तर प्रतिसाद चांगलाच मोठा झालेला. एक प्रकारे लेखच झाला होता. मग माझ्या मनात आले, हे सर्व आपण प्रतिसादात न लिहिता त्याचा नवा धागाच का काढू नये?

पण माझी नवा धागा काढायची हिम्मत काही होईना. माझ्या मनात नाही नाही ते विचार येऊ लागले. प्रतिसादात काही लिहिणे वेगळे आणि स्वतंत्र लेखन करणे वेगळे. लेख सर्वच जण वाचणार. लोकं काय म्हणतील? लोकं माझ्या लिहिण्यावर बरेवाईट टीका करणार. कोणी वाद घालणार. कोणी माझ्या मागे हसणार. टिंगल करणार. मग मला शरमेने मेल्याहून मेल्यासारखे होणार. माझ्या मनावर भयंकर ताण येऊ लागला. तरीही मी स्वतःला धीर दिला. जे व्हायचे ते होऊन जाऊ दे. मी नवा धागा काढणारच. मग मी त्या प्रतिसादात थोडाफार बदल करून त्याचा मध्यरात्री १ वाजता एक स्वतंत्र धागा काढला. आणि त्याला नाव दिले 'दूरदर्शनवरील रामायण मालिकेची एक आठवण'

पुढचे दोन दिवस माझे कठीण गेले. मी गुपचूप माझा तो लेख उघडून बघायचो, की काही प्रतिसाद आलाय का? आणि माझ्याकरिता आनंदाची गोष्ट होती, की सर्व प्रतिसाद सकारात्मक आले होते. काहींनी माझ्या लिखाणाचे कौतुकही केले होते. ते पाहून माझ्या अंगावर मूठभर मांस चढले. मग कालांतराने मी छोटे छोटे लेख, कथा लिहून माबोवर प्रसिद्ध करू लागलो. ते वाचून त्यावर काही नकारात्मक प्रतिसादही येत होते. पण तोपर्यंत माझीही भीड चेपली होती. तशा प्रतिसादांनाही तोंड द्यायला मी शिकलो होतो. माझे लिखाण बऱ्याच जणांना आवडू लागले होते. काही लोकं व्यक्तिशः भेटल्यावर माझे अभिनंदन करू लागले. मी विविध मराठी संकेतस्थळावरही लिहू लागलो. माझा स्वतंत्र ब्लॉग तयार केला. व्हाट्सएप, फेसबुकद्वारे माझे लेख, कथा मी विविध वाचकांपर्यंत पोहोचवू लागलो.

मला निव्वळ वाचक या भूमिकेतून लेखकाच्या भूमिकेपर्यंत पोहोचवण्यामध्ये मायबोलीवरील लेखक आणि वाचकांचा महत्वपूर्ण सहभाग आहे. मायबोलीवरील 'आपला कट्टा' भाग १ या धाग्यावरील अक्षय, मेघा, च्रप्स, सायुरी, पंडित, अंबज्ञ आणि धागामालक र।हूल यांनी वेळोवेळी माझ्या लिखाणाला दिलेल्या प्रोत्साहनाचा मी शतशः ऋणी राहीन. अक्षय यांचे मी पुन्हा आभार मानतो की त्यांनी मला हा निबंध लिहिण्यास प्रवृत्त केले. तसेच फेसबुक आणि व्हाट्सएपच्या माझ्या मित्रमैत्रिणींचेही मी आभार मानतो, की ते माझे मोडके तोडके लेख, कथा गोड मानून मला लिखाण करायला नेहमीच प्रोत्साहित करीत असतात. धन्यवाद.


Sunday, 14 January 2018

माझी झुंज (घरात शिरलेल्या पशु, पक्षी आणि कीटकांबरोबरची)



आपले घर हे काही फक्त आपले नसते. आपल्या घरात पुष्कळसे लहान प्राणी, कीटक आपल्याबरोबर सुखाने नांदत असतात. पण ते आपल्या नजरेआड गुपचूप रहात असतात. कधीतरी अचानक आपल्याला त्यांचे दर्शन होते. आणि आपली घाबरगुंडी उडते. कधी कधी बाहेरून वाट चुकलेले पशु पक्षी आपल्या घरात शिरू पहातात. मग सुरू होते आपली झुंज, त्यांना घराबाहेर हाकलण्याची, नाहीतर त्यांना धारातीर्थी पाडण्याची. पशु, पक्षी आणि कीटक यांच्याशी माझ्या घरात दिलेल्या अशाच काही झुंजींची कहाणी मी आज तुम्हाला सांगणार आहे.

१. खारुताई.
आमच्या सोसायटीत बदामाची पुष्कळ झाडे आहेत. त्यामुळे बदाम खायला त्या झाडांवर पुष्कळ पोपट आणि खारूताई रहातात. सगळ्यांच्या गॅलरीला ग्रील असल्याने खारुताई खालून वर सातव्या मजल्यापर्यंत ग्रीलला पकडून धावत असतात. आपण गॅलरीत उभे राहिले की बऱ्याचदा आपल्या ग्रीलवर खारुताई खेळताना दिसते. ती सहसा घरात शिरत नाही. पण एकदा एक खारुताई आमच्या घरात शिरली होती. कपाटाच्यामागे जाऊन लपली होती. ती आम्हाला आणि आम्ही तिला घाबरून ह्या खोलीतून त्या खोलीत उड्या मारत होतो. मोठ्या मुश्किलीने मी तिला घराबाहेर हुसकावू शकलो. एकदा तर आमच्या घराचा मेनडोअर उघडल्याबरोबर डोअर आणि ग्रीलच्या मधोमध एक खारुताई बसलेली दिसली होती. पट्कन डोअर लावून घेतला. पण आमची पंचाईत झाली ना! घराबाहेर जायचं कसं? दरवाजा उघडल्याबरोबर घरात शिरली तर! चांगलं तासभर घरात अडकलो होतो. आणि खारुताईसुद्धा जाईना. दरवाजात मध्येच खुडखुड आवाज यायचा. मग काय केलं!!? यूपीवाल्या शेजाऱ्याला मोबाईल करून सांगितलं. "हमारे दरवाजेके पासमें जल्दी आव. वो हमारे दरवाजेके ग्रीलमें खारुताई बैठेला है, उसको जरा हाकलताय क्या?" पुढची पंधरा मिनिटे तर खारुताई म्हणजे काय हेच त्याला समजावण्यात गेली. "ओ झाडपे रहताय ना उंदीरके माफिक, ओईच बैठेलाय!" त्याचे थोर उपकार की त्याने येऊन आमची खारुताईच्या तावडीतून सुटका केली.

२. कबुतर.
आजकाल कबुतरांची संख्या फार वाढलीय. आमच्या सोसायटीतसुद्धा पुष्कळ कबुतरं झालीत. बिल्डिंगवर अडचणीच्या उंच जागी त्यांनी वस्ती केलीय. तर एका कबुतराशी मी कशी झुंज दिली त्याचा एक किस्सा सांगतो.
आमच्या मजल्यावरचा एक फ्लॅट बरेच दिवस बंद होता. त्या फ्लॅटच्या बाथरूमच्या खिडकीची काच तुटलेली असल्याने कबुतरांनी त्या रिकाम्या घरात बस्तान ठोकले होते. एकदा एके सकाळी त्या फ्लॅटच्या घरमालकाने घराची हालहवाल पहाण्याकरिता मेनडोअर उघडले. त्याबरोबर एक कबुतर खिडकीतून बाहेर उडून न जाता, घाबरून उलटे मेनडोअरमधून घरमालकाच्या डोक्यावरून जिन्यामध्ये शिरले. घरमालकाने कबुतराच्या फडफडीने बावचळून घराच्या आत जाऊन पट्कन मेनडोअर बंद करून घेतला. झालं! कबुतर आता जिन्यात अडकलं. प्रत्येक मजल्यावरचे ओपनिंग सिमेंटच्या जाळीने बंद होते. तर वरच्या गच्चीचा दरवाजाही कुलूपबंद होता. कबुतर फडफडत वरच्या मजल्यावर जायचे. कोणाच्या तरी दरवाज्यावर बसून रहायचे. तिथून कोणी हाकलले तर फडफडत खालच्या मजल्यावर यायचे. लोकांची घाबरून ही पळापळ! कबुतराला बाहेर पडायचा रस्ता काही दिसेना. बिचारे फार घाबरून गेले होते.

संध्याकाळी मी ऑफिसमधून घरी आलो तर मला कबुतराचा दिवसभराचा धुमाकूळ माहीत पडला. माझी काही कबुतरला पकडायची डेअरिंग होईना. पण कबुतराला बिल्डिंग बाहेर काढणे तर आवश्यक होते. मग मला एक युक्ती सुचली. मी सौ.ना आमच्या घराचा मेनडोअर उघडून ठेवायला सांगितला आणि त्या कबुतरला काठीने हुश्श हुश्श करत आमच्या मजल्यावर आणत अलगद आमच्या घरात ढकलले. कबुतर आमच्या घरात शिरले आणि समोरच उघड्या दिसलेल्या गॅलरीच्या दरवाजातून मस्तपैकी बाहेर उडून गेले. अशातर्हेने माझे 'कबुतर भगाओ' मिशन सक्सेसफुल झाले. 

३. झुरळ.
असं म्हणतात की ह्या पृथ्वीतलावर मनुष्यजन्माआधीपासून झुरळं अस्तित्वात आहेत. सगळे टक्के टोणपे खाऊन झुरळं तग धरून जगताहेत. कुठल्याही विपरीत परिस्थितीत जीवंत राहण्याकरिता त्यांनी आपल्या प्रत्येक पुढच्या पिढीच्या जीन्समध्ये बदल करत आणलेला आहे. पण ह्या गोष्टीचे मानवाला काही कौतुक नाही. कारण सगळ्या मानवजातीला ह्या झुरळांनी अगदी नको नकोसं केलंय. जबरदस्ती त्यांनी आपल्या घरात घुसखोरी केलीय. आपल्या किचनचा, बेडरूमचा, अहो झालंच तर आपल्या टॉयलेट, बाथरूमचाही ते हक्काने वापर करतात. आता आपण टॉयलेटमध्ये अवघढलेल्या स्थितीत असतानाच त्यांना तिथे दबक्या पावलांनी फिरायला येण्याची हुक्की का येते, हे तर माझ्या समजण्यापलीकडचे आहे. नाहीतर आपण सोफ्यावर आराम फर्मावत असतानाच विमानासारखं उडत येऊन आपल्या अंगावर ठोकर मारण्यात काय मजा आहे हे त्यांचे तेच जाणोत. सुपच्या बाउलमध्ये बॅकस्ट्रोक मारत स्विमिंग करणं हा तर छोट्या झुरळांचा आवडता कार्यक्रम. जसं काय पुढच्या ऑलिम्पिकमध्ये त्यांनाच स्पर्धेत भाग घ्यायचा असतो. आपण घरात चालताना आपल्या पायाखाली टचकन एखादं झुरळ चिरडलं गेलं तर अशी काही शिसारी येते ना! काय सांगू तुम्हाला!? मला तर त्यांचा एपीअरन्संच फार किळसवाणा वाटतो. जरा काही सुंदरता नाही त्यांच्यात. मी म्हणतो, झुरळं फुलपाखरांसारखी सुंदर असायला काय हरकत होती. मग आपणही हौसेने आसरा दिला असता की त्यांना!! पण कसचं काय!

तर ऐका माझी झुरळांशी दिलेल्या झुंजीची कहाणी. आमच्याही घरात नेहमी झुरळं व्हायची. जीव अगदी नको नकोसा करून सोडला होता त्यांनी. त्यांना हाकलण्याचे गेल्या पंचवीस वर्षांत नाही नाही ते उपाय करून झाले. पैशापरीस पैसा गेला पण उपयोग शून्य. मग अचानक दोन वर्षांपूर्वी टीव्हीवर एक ऍड पाहिली. तीच ती! एक कोक्रोच दुसरेको खा जाता है. 'HIT' चं इंजेक्शन वाली! विचार केला, चला आता हेही करून पाहू. आणलं बाजारातून. प्रॉडक्ट् जरा महाग वाटलं. पण घेतलं. करणार काय? मग एका रात्री निजानीज झाल्यावर फक्त एक एक थेंब किचनचा ओटा आणि जिथे जिथे झुरळांचा त्रास आहे तिथे तिथे टाकला. आणि काय आश्चर्यम!!! दुसऱ्याच दिवसापासून झुरळं टपाटप मरायला चालू झाली. मरणाऱ्या झुरळांची संख्या एव्हढी झाली, की झाडूने कचरा गोळा केल्यासारखी सुपड्यावर गोळा करावी लागत होती. एक झुरळ दुसऱ्याला खाऊन मरत होता की नाही, ते माहीत नाही. मला तर काही तसं दिसलं नाही म्हणा. पण मेलेली झुरळं अक्षरशः ड्राय झालेली दिसली. एकदम कुरकुरीत! फुंक मारली तर उडतील अशी. बस्! त्या दिवसापासून गेली दोन वर्षे आमच्या घरात झुरळ नावालाही उरलं नाही. अगदी माळ्यावरची जुनी पेटी जरी काढली किंवा किचनचा ओटा, मांडणी, फर्निचरमध्येसुद्धा एकही झुरळ उरलं नाही. सगळी गायब झालीत. मला वाटतं त्यांना माहीत झालंय, की आमच्या घरात काहीतरी डेंजर गोष्ट आहे. त्यामुळे ती आता आमच्या घराकडे फिरकतच नाहीत. आमचं घर आता १०० टक्के झुरळमुक्त झालंय. आणि मी निवांतपणे टॉयलेटचा वापर करू शकतोय. थँक्स टू इंजेक्शनवालं HIT!

४. उंदीर.
उंदरांचा आणि माझा संबंध पंचवीस वर्षांपूर्वी डोंबिवलीत आला होता. मी नुकताच स्वतंत्र संसार थाटला होता. घर घेताना काय बघून घ्यावे ह्याचीही मला तेव्हा अक्कल नव्हती. बस! नगाला नग मिळालं म्हणून एका बैठ्या कौलारू चाळीत भाड्याने घर घेतलं. त्या चाळीत दहा बाय वीसच्या दहा खोल्या होत्या. चाळीच्या चारही बाजूला मातीची भुसभुशीत जमीन. खोल्यांची अवस्था अत्यंत बेकार होती. पावसात भिंतींना बुरशी यायची. झोपताना भितींना गुढघा लागला तर सरसर प्लास्टर पडायचे.  ट्युबलाईट फिटिंग सहा इंची लांब खिळ्यांनी बोटांनी दाबून भिंतीमध्ये अडकवली होती. पावसाची जोराची झड आली तर कौलांतून तुषार घरात यायचे. पलंगाच्या गादीचा कापूस तुषार पिऊन चपटा झाला होता. शेजारच्या खोलीतला माणूस सेकंड शिफ्ट करून रात्री घरी आल्यावर, जेऊन झोपेपर्यंत नवराबायकोचे सर्व संभाषण कानी पडायचे.

त्यामुळे साहजिकच अशा चाळीत उंदरांचा भयंकर सुळसुळाट होता. रात्रभर उंदरांची फौज कौलारू छपराच्या आढ्यावर ह्या खोलीतून त्या खोलीत पकडपकडी खेळायची. भिंतींला लागून असलेल्या मांडणीला पकडून खाली उतरायची. खुडबुड करून डबे उघडायची. खायची कमी पण नुकसान जास्त करायची. रात्री त्यांच्या खुडबुडीने आमची झोपमोड व्हायची. आम्ही त्यांना शुकशुक करायचो. मग ते शहाण्या उंदरासारखे हळूच निघून जायचे. थोड्यावेळाने उंदरांची दुसरी फौज आढ्यावर मोर्चा सांभाळायची. मग पुन्हा रणकंदन सुरू. अंधारात त्यांना जास्त चेव चढायचा म्हणून रात्रभर ट्युबलाईट चालू ठेवायला लागे. हो! एक मात्र होतं. कदाचित ते डोंबिवलीतले उंदीर असल्याने सुसंस्कारित होते. आम्हाला ते कधीच चावले नाहीत, की त्यांनी कधी घरभर लेंड्या टाकल्या नाहीत. आणि ते अंगांनीही सुबक आणि सडपातळ होते. ढोले नव्हते. त्यामुळे आम्हां उभयतांना त्यांची कधी भीती वाटली नाही. कालांतराने आम्ही त्यांना ओळखुही लागलो होतो. फक्त त्यांचं नामकरण करणंच तेव्हढं बाकी होतं.

कर्मधर्मसंयोगाने आमच्या एका नातेवाईकाचा कल्याण येथे फ्लॅट रिकामा होता. त्यांना खात्रीशीर भाडेकरू हवा होता. मग अवघ्या नऊ महिन्यातच आमची रवानगी चाळीतून त्या फ्लॅटमध्ये झाली. आणि आमची चाळीतल्या उंदरांशी ताटातूट झाली. आजही त्या उंदरांबरोबर एकत्र काढलेल्या दिवसांच्या आठवणीने माझा जीव कासावीस होतो आणि डोळे डबडबतात. कुठे असतील आणि काय करत असतील ते आता, कोण जाणे!!!?

५. गोम.
जसा 'गोम' हा शब्द ऐकायला विचित्र वाटतो, तशीच तीसुद्धा विचित्र दिसते. अंग अगदी एव्हढूसं, पण पाय किती? तर शंभराच्यावर!!! अरे एव्हढा मोठा साप, बिना पायांचा सरसर चालतो. अन् हिला एव्हढे पाय असताना ही धडपणे चालते तरी कुठे? चालते आपली लचकत, मुरडत, नागमोडी वळणं घेत. तर अशा ह्या गोम नाहीतर तिच्या पिल्लांचे महिन्यातून एकदा तरी आमच्या बाथरूममध्ये, नाहीतर त्याच्या आजूबाजूला दर्शन होत असते. मग काय!? मी तिथेच ठेवलेलं कपडे धुवायचं धोपटणं घेतो आणि त्यांना चिरडून टाकतो. पण गोम मारणं जेव्हढं वाटतं तेव्हढं सोपं नाही बरंका! आपण तिला मारायला गेलो की आपल्या शंभर पायांनी ती शंभरच्या स्पीडने अशी काही नागमोडी सुसाट पळत सुटते, की आपल्या धोपटण्याच्या फटक्यात ती सापडतच नाही. पट्कन कुठल्यातरी फटीत गायब होऊन बसते. आणि मग पुढचे दोन तीन दिवस आपण घाबरत घाबरत टॉयलेट, बाथरूममध्ये जातो. आणि आपले महत्वाचे कार्य उरकत असताना आजूबाजूच्या फरशीच्या फटींवर एक डोळा ठेवतो. न जाणो गोम कुठूनही बाहेर आली तर! आपण धूम पळण्याच्या तयारीत राहिलेलं बरं!

६. मधमाशी.
आमच्या सोसायटीत कुठल्या ना कुठल्या बिल्डिंगला नेहमी एखादं मधाचं पोळं चिकटलेलं असतं. त्यामुळे अंधार झाला, की बऱ्याचदा एखादी मधमाशी ट्युबलाईटच्या प्रकाशाकडे आकर्षून आमच्या घरात शिरते. आणि सारखी घुंss घुंss करत घरभर फिरत रहाते. एकदा तर मी झोपेत असताना माझा हात मधमाशीवर पडला असता ती माझ्या बोटाला चावलीसुद्धा आहे. अक्षरशः बोटाचं हाड तुटल्यासारख्या टेरिफिक वेदना झाल्या होत्या. म्हणून आता मधमाशी घरात शिरली रे शिरली, की तिला झाडूचा रट्टा हाणून धारातीर्थी पाडतो. ना रहेगा बाँस, ना बजेगी बांसुरी!

७. पाल.
पालीचं आणि माझं काही वाकडं नाही. ती घरात असली काय, आणि नसली काय, मला काही फरक पडत नाही. पण समस्त स्त्रीवर्गाप्रमाणे आमच्या सौ.नासुद्धा पालीचे प्रचंड वावडे आहे. काय माहीत नाही, पण तिला पाल गुळगुळीत वाटते. पालीला पाहून तिला यक्क्क होते. म्हणून पाल दिसली रे दिसली, की सौ. पालीला धारातीर्थी पाडण्याची ऑर्डर सोडते. आणि तुम्हाला माहीतच आहे, की होममिनिस्टरच्या ऑर्डरला कधीच अपील नसते. Do or die!! बस्!!

मग काय मी पाल मारण्याच्या मोहिमेवर निघतो. पाल मारण्याची मी तुम्हाला एक टीप देतो. पाल मारायला झाडू कधीच वापरू नये. झाडू मुळमुळीत असतो, आणि पाल कडक. पाल लवकर मरत तर नाहीच, उलट पळून जाते. पण झाडूचे उगाच दीड दोनशे रुपयांचे नुकसान होते. त्याऐवजी पाल मारायला खराटा वापरावा. आता तर प्लास्टिकचे खराटे आलेत. एकदम मजबूत. तर मी असा एखादा प्लास्टिकचा खराटा घेतो आणि देतो ठेऊन, पालीच्या एक मुस्कटात. खराट्याच्या एका फटक्यात पालीचे काम तमाम होऊन जाते. अजून एक, तुम्ही पाहिलेय ना, आपण पालीला मारायला गेल्यावर तिची अर्धी शेपूट तुटून खाली जमिनीवर कशी पडते, आणि बराच वेळ वळवळत रहाते. किती अजब, विचित्र वाटते न पहायला!!!? पण घाबरायचं नाही. पालीने आपलं लक्ष विचलित करायला ती शेपूट सोडलेली असते.

तर मित्र आणि मैत्रिणींनो, ही होती माझ्या घरात शिरलेल्या पशु, पक्षी आणि कीटकांबरोबर मी दिलेल्या झुंजींची कहाणी. ह्या भागाबरोबरच मी येथे माझ्या मालिकेची समाप्ती करतोय. आशा करतो, की तुम्हाला मालिका आवडली असेलच. आपल्या प्रतिक्रिया मला नक्की कळवा हं! मी वाट पाहतोय.

Sunday, 10 December 2017

Making of photo and status : १०. अंतिम भाग (समारोप)

प्रस्तावना : ज्यांची प्रस्तावना वाचायची राहून गेली असेल, त्यांनी ती वाचण्याकरिता कृपया खाली दिलेल्या लिंकवर हळुवारपणे टिचकी मारावी.

http://sachinkale763.blogspot.in/2017/11/making-of-photo-and-status.html


समारोपाचे मनोगत :
काही अपरिहार्य कारणास्तव (कोणतेही कारण न सांगण्याकरिता हे एक चांगले कारण असते, नाही!!!? हा! हा!! हा!!) माझी ही मालिका मी थांबवत आहे. तरी मी असे करण्याचे कारण सांगतो. गेले दहा आठवडे म्हणजे अडीच महिने मी ही मालिका चालवत असताना एक गोष्ट माझ्या निदर्शनास आली, की दर रविवारी मी मालिकेचा नवीन भाग प्रसिद्ध करतो. रविवार ते मंगळवार, बुधवार प्रतिक्रियांना उत्तरे देण्यात जातात. गुरुवार ते शनिवार पुन्हा नवीन भाग लिहितो. आणि रविवारी तो प्रसिद्ध करतो. गेले अडीच महिने हे असेच चक्र चालू आहे. त्यामुळे होतंय काय, की एकाच प्रकारच्या लिखाणात मी अडकून पडलोय. माझे इतर लिखाण आणि वैयक्तिक वाचन बंद झालेय. जरका मी अजून पुढील दहा भाग लिहिले तर पुन्हा पुढील अडीच महिने त्या चक्रात अडकून पडण्याची निश्चिंती झाली. आणि हे लेखक म्हणून मला नक्कीच परवडणारे नाही. लेखकाने नेहमी चौफेर लिखाण करावे या गोष्टीला माझ्या स्वतःकडूनच बाधा येत आहे.

आणि म्हणूनच खालील ११ फोटो आणि त्यांचे स्टेटस एकत्रच प्रसिद्ध करून माझ्या ह्या मालिकेला मी आज पूर्णविराम देत आहे. खालील फोटो आणि स्टेट्सना मी मेकिंग लिहिले नाही, याकरिता आपण नाराज व्हाल याची मला कल्पना आहे. त्याबद्दल मी आपली माफी मागतो. नऊ मेकिंगसहित वीस फोटो आणि त्यांचे स्टेटस अशा या मालिकेला आपण भरभरून प्रतिसाद दिलात, माझ्या कार्याचे कौतुक केलेत, एका नवीन प्रयोगाला पाठिंबा दिलात, याकरिता मी आपणां सर्वांचा आभारी आहे.

माझ्या एका वैयक्तिक ग्रुपवर चर्चा करताना मला making of photo and status ची कल्पना सुचली. आणि आपण ती उचलून धरली याचा मला फार आनंद आहे. दर आठवड्याला एक मेकिंग लिहिणे आणि रविवार सकाळची बरोबर नऊची वेळ पाळून ते प्रसिद्ध करणे हे कार्य माझ्याकरीता खरोखरच आव्हानात्मक होते, जे पूर्ण करताना मला फार आनंद मिळाला. पुष्कळ काही शिकायला मिळाले. वैयक्तिक अडचणींवर मात करून, Dead line पाळून आणि लेखाची गुणवत्ता सांभाळून लिखाण कसे करावे, याचा मला चांगलाच सराव झाला. याचे संपूर्ण श्रेय मी आपणां सर्वांना देतो. महिन्यातून एखादा लेख लिहिणाऱ्या मला, लागोपाठ नऊ रविवार लेख लिहिता येण्यामागे आपण दिलेल्या प्रोत्साहनाचाच मोठा सहभाग आहे. त्याकरिता आपले पुन्हा एकदा आभार!

यापुढील माझ्या लिखाणालाही आपले असेच प्रेम, आशीर्वाद आणि आश्रय मिळेल याची मला खात्री आहे.
कळावे, लोभ असावा ही विनंती.

--- सचिन काळे.

१) भाजीवाली.

हियां तो हम बहुत खुस हैं। ऐसन लागत है के हम अपन के खेत मांही बैठें है। हां! तरकारी के खेत मां। और बतावा, गईयान को कोई बछडा वछडा होई के नाही?

२) फुलपाखरू.

फुलपाखरु म्हणे, सोडवेना मज साथ ह्या सुंदर हातांची, स्पर्शुनी येतसे आठवण माझ्या प्रियतमेची !!!!

३) पपई.

पपई नांव आहे माझं. पण मला पालक भारी आवडतो. I am a sailor man. माझ्या हाताची बेंडकुळी पाहिलीत का ? एक ठोसा लगावला ना तर समोरचा थेट ढगात जातो.

४) घोडा.

छान झालं, माझ्या मालकाचं तंगडं मोडलं ते! ढोल्या कुठचा! जणू गव्हाचं पोतंच कि हो! आता काही दिवस फुकटच्या रपेटीतून माझी सुटका! हिं हिं हिं हिं !!!

५) मछली.
खालील स्टेटस मी सहज गंमत म्हणून लिहिलं होतं. whatsapp करिता नव्हतं. त्यामुळे ते जरासं मोठं झालेलं दिसेल.

1- ए शेंबड्या !!! हो बाजुला, नाहीतर मला स्वाईन फ्लूचा प्रसाद देशील.
2- हे राम !!! फक्त एका फोटोकरता, नाही त्या गोष्टीचा मला मुका घ्यावा लागतोय.
3- ए भवाने !!! पडून रहा की गुमान. कशापायी वळवळतेय, गुदगुल्या होतायत् ना मला.
4- कधीचा XXणाला चावतोय मेला !!!

६) डोळा.

काय भौ? ठिक हाए ना? का म्हून माझ्या डोळ्यात बघतायसा? लई आवडल्याले दिसत्यात. हाइतच झ्याक ! आमची मिशेस तर लई जीव टाकते बघा माझ्या डोळ्यांवर.

७) ताट.

मटकीच्या ऊसळीचा रस्सा, नुकत्याच तव्यावरुन काढलेल्या चपात्या, पापड आणि कैरीचं लोणचं असा जेवणाचा खासा बेत. वाह्! स्वर्ग! स्वर्ग! म्हणतात तो हाच.

८) माय क्रश.

मोटरसायकलवाल्या आज्जीबाई !!!..... My Crush !!!...... Please, don't tell anybody, हां !!!...... It's my dammmmn secret !!!.....

९) कामवालीबाई.

बघा बाईजी, सक्काळच्या वखताला तुमची खिटपिट नाय पायजेल. म्या सांगतो, जमतंय तर ठेवा, नायतर आत्ताच्याला माझा हिसाब चुकता करून टाका. बात फिनीस्!

१०) अवतार.

"नको ! नको !! नको ना काढू माझा फोटो !!! माझा अवतार काही बरोबर नाहिए."..... मी आपला प्रेमाने फोटो काढायला गेलो तर सौ.ने माझा असा पोपट केला.

११) स्टाईल.



असं करायचं नाही बाळा. स्टाईल मारायची होती तर दुसरं कोणतंही झाड पकडायचं. बिचार्या जोडप्यांना त्रास दिलास. त्यांचं आपलं चाललं होतं, गुलुगुलु.

(समाप्त)

--- सचिन काळे.



Sunday, 3 December 2017

Making of photo and status : ९. जाऊँ क्या खंडाला!?

प्रस्तावना : ज्यांची प्रस्तावना वाचायची राहून गेली असेल, त्यांनी ती वाचण्याकरिता कृपया खाली दिलेल्या लिंकवर हळुवारपणे टिचकी मारावी.




येऊ का आता? लगीन तर लागलंय, वाइच जाऊन येतो खंडाळ्यासनी. पाहून तर येतो, आमिर खान बायांस्नी का म्हुन सारखं खंडाळ्याचं आमंत्रण देऊन रहातो ते!

Making of photo and status :
वरच्या फोटोत काय दिसतंय ते पहा बरं!!? त्यात एक जोडपं दिसतंय ना? त्यांच्या गळ्यात असलेल्या हारावरून आणि एकंदर पेहरावावरून त्यांचं नुकतंच लग्न झालेलं वाटतंय ना? जोडपं जरा गावकडचं असावं. त्या दोघांच्या चेहऱ्यावरचे अभिर्भाव तर किती मजेदार दिसतायत नाही!!? डोक्यावर पदर घेतलेली नवरी कित्ती नाजूक साजूक वाटतेय. तिचे टपोरे डोळे नववधूसारखे बावरलेले वाटतायत. ओठांचा केलेला चंबु तर खासच दिसतोय. आणि चेहऱ्यावर रुळणार्या बटेने तर नागिणीसारखे वेटोळे घेतलेत. तसेच डोक्याला मुंडासे बांधलेल्या नवरदेवाच्या जाड भुवया, सुपासारखे कान, आणि फुगीर नाक त्याच्यातील राकटपणा दर्शवितोय.

हा फोटो पाहून मला असं वाटलं, की नुकतेच लग्न झालेले त्यातील नवरा नवरी हनिमूनला जाताना कोणाचातरी निरोप घ्यायला दोन क्षण थांबलेत. बस्! मी ठरवलं की आपण ह्या त्यांच्या निरोप घेण्याच्या प्रसंगावरचंच स्टेटस लिहावं. दोघेही गावाकडचे वाटत असल्यामुळे स्टेटसची भाषा मी मुद्दाम गावरान निवडली आणि स्टेट्सच्या सुरवातीलाच पहिलं वाक्य लिहिलं "येऊ का आता?" आपण निरोप घेताना म्हणतो ना अगदी तसं! पुढे लिहिलं "लगीन तर लागलंय, वाइच जाऊन येतो खंडाळ्यासनी." या वाक्यावरून वाचकांना मी कन्फर्म करून दिलं, की या जोडप्याचं नुकतंच लग्न झालंय आणि ते खंडाळ्याला हनिमूनला जायला निघताना आपला निरोप घ्यायला थांबलेत.

आता मी त्या जोडप्यांकरिता 'खंडाळा' हेच हनिमूनचं ठिकाण का निवडलं असावं? कारण मला स्टेटसमध्ये जराशी गंमत आणायची होती. खंडाळा म्हटलं तर आपल्याला काय आठवतं बरं? अगदी बरोब्बर!! आपल्याला 'आमिर खान'चं तुफान गाजलेलं 'आती क्या खंडाला?' हे गाणं आठवतं. बस् ! मी त्या गाण्याचा आणि आपल्या स्टेटसचा संबंध लावून टाकला. आणि नवरदेवाच्या तोंडी उपहासाने एक वाक्य टाकून दिले, की "पाहून तर येतो, आमिर खान बायांस्नी का म्हुन सारखं खंडाळ्याचं आमंत्रण देऊन रहातो ते!" म्हणजे पहा! नवरदेव किती खोडकर आहे ते!! त्यालाही माहितेय ते आमिर खानचं गाणं आणि त्यातील गंमत.

इथे झालं की मग आपलं फोटोवरून स्टेटस तयार! फोटोमध्ये कुठल्याही प्रकारचे स्पष्ट निर्देश लिहिलेले नसतानाही मी त्या फोटोला अजूनच मजेदार करून टाकलं. प्रत्येकाचा एकाच गोष्टीकडे पहाण्याचा दृष्टिकोन वेगवेगळा असू शकतो. तुम्हीही तुमची कल्पनाशक्ती वापरून ह्याच फोटोवर एक संपुर्ण वेगळं स्टेटस लिहू शकता. बघा बरं प्रयत्न करून. पण ते मला कळवायला विसरू नका हं!

Sunday, 26 November 2017

टकाटक!



गेल्या रविवारी आपल्या लब्बाड 'गोलुमोलु'वर मी लिहिलेला लेख वाचल्याचे तुम्हाला आठवत असेलच. मज्जा आली ना वाचायला!? बऱ्याच वाचकांनी लेख आवडल्याचे मला कळविलेसुद्धा आहे. त्याकरिता मी सर्वांचा आभारी आहे.

सदर लेखात मी 'टकाटक' हा शब्द वापरला होता. बऱ्याच वाचकांना तो शब्द फारच आवडला. फारच गंमत वाटली त्यांना तो शब्द वाचताना. कित्येकांनी तर प्रतिसाद देताना फक्त 'टकाटक' हाच एक शब्द लिहून आणि पुढे 'खो! खो!' हसण्याची स्मायली टाकून मला पाठविले होते. ज्या लोकांना तो शब्द समजला आणि ज्यांना नाही समजला, त्यांनाही ह्या 'टकाटक' शब्दाची मजा लुटताना काहीच अडचण आली नाही. उलट मला खात्री आहे, की बऱ्याच वाचकांनी आता आपल्या बोलण्यात 'टकाटक' हा शब्द वापरायला सुरवात सुद्धा केली असेल. हा! हा!! हा!!

एका मराठी संकेतस्थळावरसुद्धा आपल्या 'गोलुमोलु'चा लेख मी प्रसिद्ध केला होता. काल तेथील एका वाचकाने मला प्रश्न केला, की हा 'टकाटक' शब्द काय आहे? मी तर पहिल्यांदाच ऐकला हा शब्द!! त्यांच्या शंकेवर लिहिलेले स्पष्टीकरण मी जसेच्या तसे खाली देत आहे.

मी तर पहिल्यांदाच ऐकला हा शब्द. >>> काय म्हणता!!!!??? आमच्याकडे तर नेहमीच म्हणतात बुवा!!
'टकाटक' हा बहुउपयोगी शब्द आहे. त्याला आपण कसाही आणि कुठेही वापरू शकतो. कसा वापरायचा त्याची एकदोन उदाहरणे मी तुम्हाला सांगतो.

१) त्या गवंड्याचं काम एकदम 'टकाटक' असतं बरं!! (तो गवंडी उत्कृष्ट काम करतो)

२) साडीमध्ये आज काय मस्तं दिसत होती रे ती, एकदम 'टकाटक'!! (साडीमध्ये ती आज फार सुंदर दिसत होती.)

३) त्याने गाडी काय मेंटेन केली आहे बाप!! एकदम 'टकाटक'!!! (त्याने गाडी एकदम कंडिशनमध्ये ठेवलीय)

समजलं ना कसं!!? तुम्हीही 'टकाटक' हा शब्द वापरत जा बरं! फार मज्जा वाटेल बघा बोलताना. आणि आपल्याला काय सांगायचंय ना, ते समोरच्याला ह्या एका शब्दात बरोब्बर समजतं. त्याला जास्त काही सांगायची गरजच पडत नाही.

तर वाचकहो! असा आहे 'टकाटक' शब्दाचा महिमा. मग बोलताना वापरणार ना हा शब्द? बिनधास्त वापरा आणि त्यातून किती आनंद मिळतो पहा. पण मला आपला अनुभव कळवायला विसरू नका बरं!

Making of photo and status : ८. वाळूवरच्या रेघोट्या!

प्रस्तावना : ज्यांची प्रस्तावना वाचायची राहून गेली असेल, त्यांनी ती वाचण्याकरिता कृपया खाली दिलेल्या लिंकवर हळुवारपणे टिचकी मारावी.




'कोण वसे तुझ्या हृदयी, कळू दे की मला हरीणी. 
वाळूवरच्या रेघोट्यानी, सांगु पाहे माझी मानिनी' 
आपल्या मनीचे हितगुज आपल्या बापाला सांगू पहाताना एक तरुणी.


Making of photo and status :
मी एकदा माझ्या पत्नी आणि मुलीला घेऊन अलिबाग येथे सहलीला गेलो होतो. समुद्रकिनारी वसलेले अलिबाग हे खरोखरीच एक निसर्गरम्य ठिकाण आहे. तेथे सुंदर सुंदर समुद्रकिनारे, नारळीपोफळीच्या बागा आणि खाण्यापिण्याची रेलचेल आहे. तीन दिवस आम्ही हिंडलो फिरलो, भरपूर मजा केली.

आम्ही खास एक दिवस समुद्रस्नानाकरिता राखून ठेवला होता. त्याप्रमाणे सकाळी हॉटेलवर दाबून नाष्टा केला आणि स्विमिंग कॉश्च्युम घालून समुद्रावर पोहोचलो. ऑड डे असल्यामुळे समुद्रकिनाऱ्यावर अगदी तुरळक गर्दी होती. पाच सहाच कुटुंबे पाण्यात डुंबण्याचा आनंद घेत होती. आमचे त्रिकोणी कुटुंब आहे. मुलीला भाऊ बहीण नसल्याने बिचारी एकटीच तिच्यापरीने सहलीचा आनंद ओरबाडून घेण्याचा प्रयत्न करीत होती.

बराच वेळ समुद्राच्या पाण्यात खेळून झाल्यावर मी आणि सौ. किनाऱ्याच्या वाळूवर पहुडलो होतो. आमच्या बाजूलाच मुलगी तिथेच सापडलेल्या एका काठीने ओल्या वाळूवर रेघोट्या ओढीत होती. मला उत्सुकता वाटली की ती वाळूवर काय लिहितेय ते पहावे. मी जवळ जाऊन पाहिले तर तिचे वाळूवर उभ्या आडव्या रेघोट्या मारणे चालू होते. मी सहजच तिचा एक फोटो काढून घेतला.

काही दिवसांनी मी आमच्या अलिबागच्या सहलीचे फोटो पहात असताना हाच फोटो माझ्या पहाण्यात आला. आणि माझ्या मनात कुठेतरी क्लिक झालं. मला वाटलं की ह्या फोटोवर काहीतरी स्टेटस लिहावं. मी विचार करू लागलो. आणि मला एक कविकल्पना सुचली. मी कल्पना केली, की एका लग्नाच्या वयाला आलेल्या मुलीच्या बापाला तिच्याकरिता सुयोग्य वर शोधायचाय. त्यापूर्वी तो मुलीच्या हृदयात कोणी राजकुमार भरलाय का याची तिच्याकडे चौकशी करतो. पण मुलगी स्त्रीसुलभ लज्जेने आपल्या मनातले बापाला सांगू शकत नाही. म्हणून ती समुद्रकिनाऱ्यावरल्या ओल्या वाळूवर रेघोट्या ओढून आपल्या बापाला सांगू पहाते. आणि बाप ते जाणण्याचा प्रयत्न करतो. यावरून मला कवितेच्या पुढील ओळी स्फुरल्या. 
'कोण वसे तुझ्या हृदयी, कळू दे की मला हरीणी. 
वाळूवरच्या रेघोट्यानी, सांगु पाहे माझी मानिनी'...........

Making of photo and status : ७. गोलुमोलू

प्रस्तावना : ज्यांची प्रस्तावना वाचायची राहून गेली असेल, त्यांनी ती वाचण्याकरिता कृपया खाली दिलेल्या लिंकवर हळुवारपणे टिचकी मारावी.



काय ? कसं काय ? ठिक आहे ना ? येता का सोबतीला ? जाऊ आपलं सावकाश रांगत रांगत जोडीने नाक्यापर्यंत, दुध आणायला. टाकू हो एखादी चक्कर, टकाटक !!!

Making of photo and status : 
कार्टून चित्रांमध्ये मला सर्वात जास्त आवडलेल्या चित्रांपैकी हे एक आहे. पहाताक्षणीच ह्या रांगणाऱ्या बाळाच्या मी प्रेमात पडलो होतो. बघा ना, आपल्याकडे पाहून कित्ती गोड हसतंय ते. त्याचं स्माईल बघा कसं ह्या कानापासून त्या कानापर्यंत पसरलंय. त्याच्या वाटोळ्या टकलावर उभा असलेला एकुलता एक कुरळा केस पाहिलात का? cute ना!! अगदी जवळ जवळ आलेले इवलेसे त्याचे दोन डोळे आणि भुवया किती खट्याळपणाचा भाव दर्शविताहेत. आणि  छोटुकले कान तर त्याच्या गोलमटोल चेहऱ्यावर अगदी शोभून दिसताहेत. चित्रात अगदी त्याच्या कंबरेला बांधलेल्या लंगोटीची गाठसुद्धा दिसून येतेय. त्याचा गोल चेहरा आणि गुबगुबीत हातपाय पाहून मी त्याचे नांव काय ठेवलंय माहितेय का? गोलुमोलू! हा! हा!! हा!!

हा खट्याळ आणि गुबगुबीत गोलुमोलू मला एवढा आवडला की मला त्याच्यावर काहीतरी स्टेटस लिहावेसे वाटू लागले. गोलुमोलुकडे पाहिल्यावर असं वाटतंय की तो आपल्याशी काहीतरी बोलू पहातोय. हो की नाही!!!? आणि म्हणून मी त्याने आपल्याशी साधलेल्या संवादाचेच स्टेटस लिहायचे ठरवले. 

माझ्या मनात विचार आला की आपण गोलुमोलुच्या तोंडी मोठ्याव्यक्तींच्या बोलण्याचा टच देऊन पाहिला तर किती मज्जा येईल!! आता पहा! गोलुमोलु आपल्याकडे पहातोय, आपण सुद्धा त्याच्याकडे पहातोय, त्याबरोबर आपले आपसात पहिले बोलणे काय असेल? बरोबर!! आपण एकमेकांना अभिवादन करू. होय ना!!? इथे तर गोलुमोलुच पुढाकार घेऊन विचारतो, "काय कसं काय ठिक आहे ना ? " हा! हा!! हा!! 

आता गोलुमोलू पुढे काय म्हणतोय पहा! "येता का सोबतीला?" गोलुमोलु आपल्याला सोबत चलण्याचं आमंत्रण देतोय. आणि ते पण कसं? तर "जाऊ आपलं सावकाश रांगत रांगत जोडीने नाक्यापर्यंत" आपल्या गोलुमोलुला चालता येत नाही, म्हणून तो म्हणतोय, जाऊ सावकाश रांगत रांगत." आणि ते पण कसं? तर जोडीनं!! म्हणजे तो आपल्यालाही जोडीनं नाक्यापर्यंत रांगत रांगत सोबत चलण्याचं आमंत्रण देतोय. आणि नाक्यावर जाऊन आणायचं काय? तर दूध!! गोलुमोलुचं फेवरेट!! वर आपल्यालाच तो सांगतोय, "टाकू हो एखादी चक्कर, टकाटक !!!" बघा ना! आपला गोलुमोलु कसा मोठ्या माणसांसारखा 'टकाटक' म्हणतोय.
        
तर असा आहे आपला लब्बाsssड गोलुमोलु. आवडला ना तुम्हाला? मग!!?.... जाताय ना गोलुमोलुच्या सोबतीने रांगत रांगत जोडीनं नाक्यापर्यंत? दूध आणायला हो!!! टकाटक!! हा! हा!! हा!!